Podnoszę oszczep, jak jaskółkę srebrną
  by poleciała za twoim spojrzeniem
  podnoszę wiosła, spływa z nich woda
  za kroplą kropla, jak włos syreny.
  Przeciwnik leży, do maty przypięty
  jak dąb rzucony przez wiatr na równinę...
    Na brzegu światła, na brzegu ciemności
  trwa olimpiada nigdy nie skończona
  człowiek z człowiekiem walczy nieustannie
  człowiek w człowieku szuka przyjaciela.
    Wyciskam ciężar, słyszę najgłębiej
  jak serce krzyczy, zdumione zwycięstwem
  płoną chorągwie ziemi nad stadionem
  a znicz oświetla drogi między nami...
    Na brzegu światła, na brzegu ciemności
  trwa olimpiada nigdy nie skończona
  człowiek z człowiekiem walczy nieustannie
  człowiek w człowieku szuka przyjaciela.